طراحی شهری شهروندگرا

مسئله کم عمقی مباحث طراحی شهری در ایران

این مقوله که مباحث در تحقیقات انجام گرفته در ایران در اغلب موارد عمق کافی را پیدا نمی کنند بحثی جدی است. اگر در کارها و پژوهشهای صورت گرفته در زمینه شهرسازی در ایران دقت کنیم می بینیم که کارها بیشتر در حد معرفی اولیه مباحث (اغلب ناقص) باقی می مانند. این مقوله در انواع کارها مشاهده می شود چه در کتابها، چه در مقالات و چه در پایان نامه ها. 

روند اغلب این گونه کارها این چنین است که به معرفی مبانی نظری آن ( اغلب رفرنس داده شده به منابع قدیمی) می پردازند بدون آنکه به دنبال مناسب سازی آن برای شرایط ایران و یا به روز رسانی آن باشند سپس به استفاده حتی ناقص از آن در پروژه های ایران می کنند. در کشورهای دیگر این اجازه داده می شود که همه چیز دارای ریشه شود عنوان مثال اگر پژوهشکده ای در زمینه رفتارشناسی در دهه 1970 تاسیس می شود تا به امروز به فعالیت خود ادامه می دهد و سعی در تعمق بیشتر در موضوع دارد ولی ما استاد و دانشجویی نمی یابیم (یا کم می یابیم) که تمایل به ادامه مسیر خود داشته باشد. از این شاخه به آن شاخه پریدن و داشتن کارهای متفاوت در نظر ما ارزش است، ما هر کسی را که یک کار مشخص را دنبال کند به تکراری حرف زدن متهم می کنیم ولی مگر غیر از این است که افراد شاخص غیرایرانی هم اغلب در همه کارهای خود یک مقوله را دنبال می کنند و به آن عمق می بخشند. مگر کرمونا کانون توجهش در کتابها و مقالاتش بسط مقوله فضای عمومی نیست؟ مگر جین جیکوبز بیشتر به مقوله سرزنگی فضاهای شهری با آن نوع خاص گویشش نیست؟ و خیلی های دیگر. پس چرا ما اگر کسی سعی در عمق دادن به کار خود دارد نکوهش می کنیم و متهم به تکرار؟!

شاید باید سعی در عمق بخشیدن به مباحثی چون رفتارگرایی، توسعه پایدار و ... باشیم.

+   مریم خبازی ; ٧:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۳/٢۱

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir