طراحی شهری شهروندگرا

فضاهای غیر قابل دفاع، واقعیت موجود!

در انواع دسته بندی هایی که تاکنون در مورد فضاهای شهری صورت گرفته یکی از این دسته فضاها، فضاهای گمشده شهری است. این فضاها شامل تمام فضاهایی است که به نوعی دور از دید شهروندان بوده، فضاهای دنجی هستند که امکان وقوع هرگونه ناهنجاری و جرایم در آنها وجود دارد.

از جمله این فضاها زیر پل ها و زیرگذرها، ساختمانهای نیمه تمام و رها شده و متروک فضاهای تاریک، فرورفتگی ها و عقب نشینی ها، حاشیه بزرگراه ها و پارکینگهای بزرگ شهری، حیاط مجتمع های صنعتی و ... می باشند.

در این فضاها قابلیت وقوع جرایم بسیار بالا بوده و معمولا فضایی مناسب برای جمع شدن معتادان، افراد بی خانمان و خلافکاران است.

اما وظیفه طراح شهری نه رد وجودی آنها بلکه اذعان به وجود و تلاش برای رفع معضلات آن است زیرا این فضاها فضاهایی اجتناب ناپذیر بوده و جزیی از شهر محسوب می شوند.

بعضی معتقدند که اقدامات برای بهبود این فضاها می تواند از نوع کالبدی و عملکردی و قانونی باشد. اقداماتی چون افزایش روشنایی، ایجاد کاربری های فعال و ... به نظر من اقدام جدید شهرداری تهران در زمینه نصب روکش های رنگی بر روی دیواره های فضاهایی مانند زیر پل ها اقدامی مناسب است چون باعث روشن شدن و قابل رویت شدن این فضاها شده است. (هر چند در بعضی جاها مانند دیواره بزرگراه ها استفاده از این روکش ها خصوصا روکش هایی از جنس کاشی بسیار اشتباه بوده و هدف اصلی دیواره های دارای فرورفتگی و برآمدگی که کاهش آلودگی صوتی در برخورد صدای ماشین به دیوار هاست را از بین برده.) 

بعضی نیز نگاه منفی به این فضاها نداشته و معتقدند که از این فضاها می توان به عنوان محلی برای آن دسته از افراد استفاده کرد که جایی برای بروز یک سری فعالیت ندارند و به عبارتی رفتارها و فعالیت هایی در آنها اجازه داده شود که در فضاهای دیگر غیر اجتماعی تلقی می شوند. به عنوان مثال برای جوانان، ورزشکاران، موتورسواران و ...

 

+   مریم خبازی ; ٥:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٤/٢٠

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir